Blogia
Ángel y Demonio

Poesía

Hagamos un trato

Hagamos un trato

Compañera usted sabe
puede contar
conmigo
no hasta dos o hasta diez
sino contar
conmigo

Si alguna vez advierte
que la miro a los ojos
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense qué delirio
a pesar de la veta
o tal vez porque existe
usted puede contar
conmigo

si otras veces me encuentra
huraño sin motivo
no piense qué flojera
igual puede contar
conmigo

Pero hagamos un trato
yo quisiera contar con usted

Es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos
aunque sea hasta cinco
no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

DOMINGO TRISTE

DOMINGO TRISTE

Este domingo triste pienso en ti dulcemente
y mi vieja mentira de olvido ya no miente.
La soledad a veces es peor castigo,
ah, ¡pero qué alegre todo si estuvieras conmigo!

Entonces no querría mirar las nubes grises
formando extraños mapas de imposibles países
y el monótono ruido del agua no sería
el motivo secreto de mi melancolía.

Este domingo triste nace de algo que es mío,
que quizás es tu ausencia y quizás es mi hastío,
mientras corren las aguas por la calle en declive
y el corazón se muere de un ensueño que vive.

La tarde pide un poco de sol, como un mendigo,
y acaso hubiera sol si estuvieras conmigo,
y tendría la tarde, fragantemente muda,
el ingenuo impudor de una niña desnuda.

Si estuvieras conmigo, amor que no volviste.
Oh, ¡qué alegre me sería este domingo triste!

 

José Ángel Buesa

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel.

TU VOZ

TU VOZ

Tu voz tierna y dulce…
tu voz melodiosa,
como suave brisa
hoy me acarició…
¡Escuché el acento
de tu alegre risa!


Y bastó un momento…
A solas, sin prisas,


tu voz fascinante
mi alma aprisionó…
Tu voz dulce y melodiosa
se metió en mi corazón…


Tu voz tierna y amorosa
me ha llenado de ilusión.
Lo que un día fueron quimeras,
tu voz hizo realidad…
Tu voz dijo que me esperas
llena de amor y ansiedad…
Tu voz me dijo este día
con mucha felicidad:
¡Te quiero, mucho te quiero!
Y se fué mi oscuridad…
¡Y me llenó de alegría
tu cariño tan sincero!

 

Mi voz te dice este día
que mucho también te quiero,
porque inspiras poesía
andando por mi sendero
,
y curaste el alma mía
cuando dijiste: Te espero.


¿Será solo fantasía?
No lo sé, pero me muero,
me muero esperando el día
que tu voz diga: Te quiero!


En tus brazos…vida mía!

Leonardo Huerta.

Transformo sonidos en el viento para poder escuchar tu voz. Rakel

Siento...

Siento...

Tus manos acarician mi cuello

y mis labios tu cara,

me besas con esa pasión desmedida

con la que tú solo sabes besar

y deseas que esta noche sea larga.

 

Te sigo esta noche clara,

nos escondemos tras las palabras,

me dices ven

y acudo a tu llamada.

 

Caminamos juntos, escondidos

tras las sombras de las palabras,

sin dejar al margen

el fuego de las miradas.

 

Me besas y me desnudas

entre lagrimas blancas.

Mis besos recorren tu cuerpo

y poco a poco me robas

hasta el alma.

 

Siento tu piel en mi cuerpo,

te siento y me sientes

me entrego a ti,

me entrego a tu mirada.

 

Veo ángeles

y veo demonios en llamas,

veo claros y veo sombras,

veo como me amas.

 

Veo tu pelo rubio,

como espigas doradas,

que esta noche se confunde,

con la noche estrellada.

 

Tus ojos verdes lo iluminan todo,

iluminan mi vida,

una vida

 que era casi amarga.

 

Siento tus manos en mi espalda,

siento tu cuerpo, mi amada,

siento que me entrego a ti,

me entrego a tu mirada,

a esos ojos verdes

que un día,

se me clavaron en el alma.

 

 Raquel Fernández.

 

Saludos desde el Mediterráneo.

Queda prohibido

Queda prohibido

 

Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarte un día sin saber que hacer,
tener miedo a tus recuerdos.
-
Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quieres,
abandonarlo todo por miedo,
no convertir en realidad tus sueños.
-
Queda prohibido no demostrar tu amor,
hacer que alguien pague tus deudas y el mal humor.
-
Queda prohibido dejar a tus amigos,
no intentar comprender lo que vivieron juntos,
llamarles solo cuando los necesitas.
-
Queda prohibido no ser tú ante la gente,
fingir ante las personas que no te importan,
hacerte el gracioso con tal de que te recuerden,
olvidar a toda la gente que te quiere.
.
Queda prohibido no hacer las cosas por ti mismo,
tener miedo a la vida y a sus compromisos,
no vivir cada día como si fuera un ultimo suspiro.
-
Queda prohibido echar a alguien de menos sin
alegrarte, olvidar sus ojos, su risa,
todo porque sus caminos han dejado de abrazarse,
olvidar su pasado y pagarlo con su presente.
-
Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen mas que la tuya,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha.
-
Queda prohibido no crear tu historia,
no tener un momento para la gente que te necesita,
no comprender que lo que la vida te da, también te lo quita.
-
Queda prohibido no buscar tu felicidad,
no vivir tu vida con una actitud positiva,
no pensar en que podemos ser mejores,
no sentir que sin ti este mundo no sería igual.
Pablo Neruda.
Saludos desde el Mediterráneo. Rakel.

Somos mucho + K 2

Somos mucho + K 2

Tus manos son mi caricia,
mis acordes cotidianos,
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia,
si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice y todo
y en la calle, codo con codo,
somos mucho más que dos.
Tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada.
Te quiero por tu mirada
que siembra y mira futuro,
tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca.
Te quiero porque tu boca
 sabe gritar rebeldía.
Si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice y todo
y, en la calle, codo a codo,
somos mucho más que dos
y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero
y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola.
Te quiero en mi paraiso
es decir que en mi país
la gente vive felíz
aunque tenga permiso;
si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice y todo
y, en la calle, codo a codo,
somos mucho más que dos.

 

 

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

Soy Lo Prohibido

Soy Lo Prohibido

 

Soy ese vicio de tu piel
que ya no puedes desprender
soy lo prohibido.
Soy esa piel que de tu ser
que te domina sin querer
soy lo prohibido.

Soy esa noche de placer
la de la entrega sin papel
soy tu castigo.
Porque en tu falsa intimidad
en cada abrazo que me das
sueñas conmigo.

Soy el pecado que te dio
nueva ilusión en el amor
soy lo prohibido.
Soy la aventura que llegó
para ayudarte a continuar
en tu camino.

Soy ese beso que se da
sin que se pueda comentar
soy ese nombre que jamás
fuera de aquí pronunciarás,
soy ese amor que negarás
para salvar tu dignidad
soy lo prohibido.

Soy el pecado que te dio
nueva ilusión en el amor
soy lo prohibido.
Soy la aventura que llegó
para ayudarte a continuar
en tu camino.

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

Danza da lúa en Santiago

Danza da lúa en Santiago

 

¡Fita aquel branco galán,
olla seu transido corpo!

É a lúa que baila
na Quintana dos mortos.

Fita seu corpo transido,
negro de somas e lobos.

Nai: A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.

¿Quén fire potro de pedra
na mesma porta do sono?

¡É a lúa! ¡É a lúa
na Quintana dos mortos!

¿Quén fita meus grises vidros
cheos de nubens seus ollos?

É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.

Déixame morrer no leito
soñando con froles d’ouro.

Nai: A lúa está bailando
na Quintana dos mortos.

¡Ai filla, co ár do céo
vólvome branca de pronto!

Non é o ar, é a triste lúa
na Quintana dos mortos.

¿Quén brúa co-este xemido
d’imenso boi melancónico?

Nai: É a lúa, é a lúa
na Quintana dos mortos.

íSi, a lúa, a lúa
coronada de toxos,
que baila, e baila, e baila
na Quintana dos mortos!

                         Federico García Lorca.

Recomendo visitar Santiago unha cidade cun encanto particular e envolvente, sempre soñei con ese lugar e o día que o conseguín foi especial. Agora só me queda face-lo camiño aínda que se pode dicir que empecei xunto a Nara o Camiño Inglés, temos que acabalo algún día...teño a miña peregrina na habitación que linda...

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

Poema muy " Musical "

Poema muy " Musical "

 

*A quien pueda interesar,

 cierta historia de amor,

 como una canción de invierno

 que lleva parte del tiempo,

 y parte de mi corazón.

 

*No aprendiste mi nombre

 entre Eva, Paula o Judith,

 ojala que al amanecer

 no me confundas con ellas

 y pidas mi ángel

 para un final feliz.

 

*Nuestro tema esta sonando

 y aunque no esté de moda

 ese bolero y habanera suena.

 

 Yo quiero cantarte un beso

 con cierta historia de amor

 para llegar al final de este viaje,

 porque yo te quiero libre,

 para que mis palabras

 puedan llegar al cielo

 y directo al corazón.

 

*Llueve otra vez en mi alma,

 el alma de una mujer,

 aceitunas y mariposas,

 entre sonrisas de papel.

 

*Yo no te pido, locuras

 solo, no me escribas más,

 en el día que voy a partir

 esta es la vida sin ti.

 

*Este es mi día

 y quiero vivirlo sin ti,

 desnuda y con sombrilla,

 con alas de colibrí.

 

*A dónde van mis deseos?

 en cual de esos planetas

 se esconden mis sueños

 y  mis ganas de vivir.

 

*No escribas mi nombre en la arena

 y olvídate de mi,

 no me busques en esa playa,

 que no se creó para ti.

 

*Ya no aprendas mi nombre

 confunde con Olivia, María o Judith,

 que Raquel es de un Trovador errante

 y estará siempre lejos de ti.

 

 Y no olvides que Dios

 un día se olvidó de mi.

       

                   Rakel Elke.

 

Fotografía realizada por Mercedes Pantaleón, gracias, como te dije, por esos detalles y por todo tu encanto.

 

Un saludo desde el Mediterráneo.

Italian

Italian

Muchos dedican su tiempo libre en ir al cine, o al fútbol, leer, escuchar música o en ayudar a los demás, bueno "Io" además de todo esto, pues intento aprender otros idiomas, la verdad es que muy enserio no me lo tomo es como un pequeño hobby, lo tomo, lo dejo, lo vuelvo a retomar esto va por temporadas, ya sabéis que acabé mi curso de portugués el cual superé gracias a los animos de Nara e incluso de Vigo que me acompañaron dando mucho ánimo en los exámenes finales los cuales he superado todos con muy buenas notas, pero además intento aprender algo de italiano porque la verdad es que nunca se sabe para que me pueda servir, además si sale adelante el proyecto de Nara nos pasaremos como una buena temporada viajando por Europa jajajajaja y claro uno de los lugares que tendremos que visitar obligatoriamente será Roma y ya no recuerdo si también Milán y claro por muy sociable que sea o seamos haber como nos las apañamos si tenemos que por ejemplo solicitar algún tipo de información, más que nada porque tenemos que ir a ver a Adriano, si el señor de la foto, que nos ayude a ser buenas y no caer en tentaciones jajajajajaja aunque el tal Adriano lo pone difícil jajajaja verdad Nara?...

Bueno no os asusteis con mi poema en italiano lo he hecho de muy buena fé jajaja y con lo poco que se de ese idioma jajajaja no hagais Vendetta conmigo que os conozco...se lo dedico a Nara y Vigo por su ayuda y animo en todo lo que hago, Gracias.

Caro "Toskano", dame tu amore,

dame tu amore, mio caro "Toskano",

te prego salvame tu per favore,

che tu sea la mia mela

in questa notte gelida,

tu che sei lui unico mio amore

che la tristeza qui mi fulmina,

non dormo per te,

co tu me fache respirare.

In questa notte gelida,

ti suplico tu sguardo blu

dentro di me:

mio caro "Toskano".

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

"Pedro" Genaro

"Pedro" Genaro

Aquí pongo un poema de Pedro Genaro, aprovecho en este día, que es el día de San Pedro así que muchas FELICIDADES, que pases un buen día rodeado de todos tus seres queridos, este es mi regalo un sencillo post con tu poema romantico, la verdad es que es muy bonito, la foto es una de mis preferidas, sabes que las fotos nocturnas tienen un algo especial, me encanta, pero si no te gusta la cambio por alguna que te guste más. Envio muchos besos a Pedro Genaro por este día tan especial y todos los que se llamen Pedro y Pablo, por cierto Pablo M.G. igualmente FELICIDADES!

Tenei amore contigo
e’ deshojai mil estrella
coloriai ei fimamento
con leche, rosa y canela
susurrai en "tus oído"
y poneite una querella
poi robai mi "corasón"
y tallailo de madera
pa que no me oivide muchacha
de tus labios y cadera
ni tus ojo ni tus rodilla
ni de tus mano ni tus pierna
Yo quisiera caramelo
recoidaite la vida entera
pero no de lejo sino a mi lado
en noche de luna llena!

Espero que os guste a todos este poema tan precioso y que dejeis vuestras impresiones en Comentarios.

Saludos desde el Mediterráneo. Rakel

Poema Cimarrónico

Poema Cimarrónico

Hace unas semanas leí unos poemas en dialecto Cimarronico, me gustaron mucho y fue la primera vez que los pude entender si necesidad de traducción, me llamaron tanto la atención que pedí a sus autores permiso para publicarlos en mi blog, solo he recibido respuesta de una persona y este será el poema que podáis leer, añado la traducción una ayudita jajaja. No sabía que foto acompañar a un poema así, pero al final decidí poner mi pequeñito cochecito.

Besai tu ombligo quisiera
y esa boquita e bombón
correi como una guinea
detra de "tu corasón"
tropezaime en tu cadera
y rodai poi toda ella
manque me rompa ei cocote
ya se que muero de amoi.

Y si me deja mi vida
que ahi me embulle un buen rato
las horas que van pasando
a mi me parece un rato
dejaite a ti ya no puedo
oividaite mucho meno
quereite con mucho empeño
poi to lo momento grato.

Y con eta me depido
siempre pensando en voivei
que naide te va querei
pue te quiero ma que un gato
yo te abrigo entre mi brazos
y me cuelo en tu regaso
siempre pensando en tu faida
soñando con tu jepaida
rebalando en tu cadera
sin impoitai la ditancia.

TRADUCCIÓN :

Besar tu ombligo quisiera
y esa boquita de bombón
correr como una "Guinea"
detrás de "tu corazón"
Tropezarme en tus caderas
y rodar por todas ellas
aunque me rompa el pescuezo
ya se que muero de amor.
 
 
Y si me deja mi vida
que ahí me embulle un buen rato
las horas que van pasando
a mi me parece un rato
dejarte a ti ya no puedo
olvidarte mucho menos
quererte con mucho empeño
por todos los momentos gratos.
 
Y con esta me despido
siempre pensando en volver
que nadie te va querer
pues te quiero mas que "Un gato"
Yo te abrigo entre mis brazos
y me cuelo en tu regazo
siempre pensando en tu falda
soñando con tu espalda
resbalando en tus caderas
sin importar la distancia.

Gracias José Miguel Pantaleón por darme permiso.

Un saludo desde el Mediterráneo. Rakel

El árbol de los amigos

El árbol de los amigos

 

 

 

Existen personas en nuestras vidas que nos hacen felices por la simple casualidad de haberse cruzado en nuestro camino.
Algunas recorren el camino a nuestro lado, viendo muchas lunas pasar, más otras apenas vemos entre un paso y otro.
A todas las llamamos amigos y hay muchas clases de ellos.
Tal vez cada hoja de un árbol caracteriza uno de nuestros amigos.
El primero que nace del brote es nuestro amigo papá y nuestra amiga mamá, que nos muestra lo que es la vida.
Después vienen los amigos hermanos, con quienes dividimos nuestro espacio para que puedan florecer como nosotros.
Pasamos a conocer a toda la familia de hojas a quienes respetamos y deseamos el bien.
Mas el destino nos presenta a otros amigos, los cuales no sabíamos que irían a cruzarse en nuestro camino.
A muchos de ellos los denominamos amigos del alma, de corazón. Son sinceros, son verdaderos.
Saben cuando no estamos bien, saben lo que nos hace feliz.
Y a veces uno de esos amigos del alma estalla en nuestro corazón y entonces es llamado un amigo enamorado.
Ese da brillo a nuestros ojos, música a nuestros labios, saltos a nuestros pies.
Más también hay de aquellos amigos por un tiempo, tal vez unas vacaciones o unos días o unas horas.
Ellos acostumbran a colocar muchas sonrisas en nuestro rostro, durante el tiempo que estamos cerca.
Hablando de cerca, no podemos olvidar a amigos distantes, aquellos que están en la punta de las ramas y que cuando el viento sopla siempre aparecen entre una hoja y otra.
El tiempo pasa, el verano se va, el otoño se aproxima y perdemos algunas de nuestras hojas, algunas nacen en otro verano y otras permanecen por muchas estaciones.
Pero lo que nos deja más felices es que las que cayeron continúan cerca, alimentando nuestra raíz con alegría.
Son recuerdos de momentos maravillosos de cuando se cruzaron en nuestro camino.
Te deseo, hoja de mi árbol, paz, amor, salud, suerte y prosperidad.
Simplemente porque cada persona que pasa en nuestra vida es única.
Siempre deja un poco de sí y se lleva un poco de nosotros.
Habrá los que se llevarán mucho, pero no habrán de los que no nos dejarán nada.
Esta es la mayor responsabilidad de nuestra viday la prueba evidente de que,

 dos almas no se encuentran por casualidad.

Un saludo desde el Mediterráneo. Rakel.

Quiero

 

 

Quiero que oigas, sin juzgarme.

Quiero que opines, sin aconsejarme.

Quiero que confíes en mí, sin exigirme.

Quiero que me ayudes, sin intentar decidir por mí.

Quiero que me cuides, sin anularme.

Quiero que me mires, sin proyectar tus cosas en mí.

Quiero que me abraces, sin asfixiarme.

Quiero que me animes, sin empujarme.

Quiero que me sostengas, sin hacerte cargo de mí.

Quiero que me protejas, sin mentiras.

Quiero que te acerques, sin invadirme.

Quiero que conozcas las cosas mías que más te disgusten,

que las aceptes y no pretendas cambiarlas.

Quiero que sepas que hoy

hoy puedes contar conmigo,

sin condiciones.

                              Jorge Bucay.

 

Hasta...Pronto.

Hasta...Pronto.

Me despido, no se trata de una despedida definitiva, solo un tiempo, necesito ese tiempo que no existe, os dejo con la siguiente melodía, besos a todos desde el Mediterráneo.

Un día llegará

 Las hojas secas caerán y

cuando llegue “abril” mi alma tocaras,

te acercaras, vendrás por mi,

después de tanta soledad,

yo volveré a sentir,

encontraré mi paz en ti.

Cuando se duerma la ciudad

y se despida el sol , te buscaré otra vez

hasta alcanzar esta ilusión,

te encontraré y me amaras así

y escucharé en el silencio la voz del corazón

y la tormenta se calmará en tus brazos, 

vale la pena esperar por tu amor,

porque un día llegará…

Te encontraré y me amaras así

y escucharé en el silencio la voz del corazón

y la tormenta se calmara en tus brazos,

vale la pena esperar por tu amor,

el mañana…

Te abrazaré en el silencio,

toda la vida esperé por tu amor

y ese día llega ,

se que vendrás

por mi.

Perdida...

Perdida...

Yo cruce la línea blanca un día,

 fue una noche con su amanecer,

 puso un par de rombos en mi vida,

hizo un viaje a un mundo que no ves,

cuantos gramos pesa mi alegría,

cuanto pesa el miedo a ser feliz, 

nunca me he sentido tan perdida 

y a Ti tan lejos de Mi. 

Levante la tapa de mi misma 

y encontré una niña en un jardín, 

flores de papel y una muñeca, 

nadie con un cuento para mi, 

pude ver los restos de una fiesta, 

pasos en mi vida junto a ti, 

pude ver la soledad tan cerca 

y a Ti tan lejos de Mi.

Me deje llevar por una tontería 

pensé que te quería un poco más que a mi, 

si pudiera dar la vida la daría, 

volver a ser tu niña,

me haría tan feliz, 

sin Ti, no se, Vivir…

Todos los errores van a un puerto 

donde espera un barco de vapor 

pero el mío aun lo llevo dentro 

porque soy adicta a tu perdón, 

pude ver los restos de una fiesta, 

restos de mi vida junto a ti, 

pude ver la soledad tan cerca, 

y a Ti tan lejos de Mi.

Sin Ti

No se, 

VIVIR…

Without you not to be lived...

Insomnia

De nuevo me vinieron a la memoria las sonrisas, la estación, y aquella mañana que se me escapó el tren, en realidad dejé que se escapara, pues no era mi tren.

 

Hoy cerré pagina a todo, por lo menos me gusta pensar que si que ya todo quedó en esa hoguera, ahora solo son cenizas, algunas se las llevó el viento, mientras sentada allí, viendo como se quemaban los recuerdos veía en ese fuego, el reflejo de unos ojos castaños, recuerdo, lo cierto es que no se bien si recuerdo, creo que el humo de la hoguera no me deja percibir las cosas con total nitidez pero no importa.

 

 Estaba allí en lo más alto de la montaña mi coche aparcado en la cuneta, pero allí estábamos, el cielo, las nubes y nosotros uno frente del otro, sola con aquellos ojos castaños, ninguno parpadeaba, bueno en realidad yo no estoy segura del todo, pero de lo que si estoy segura es que me perdí.

 

 Aquella montaña de suaves curvas e inclinaciones seguía siendo y estando, mi coche no se encontraba en el lugar donde lo había dejado, ahora tendría que bajar, pero no me importaba, estaba tranquila y segura de mi, hubo momentos que pensé en gritar tu nombre pero no era necesario pues cuando pensaba en el, aparecía tu mirada como una alucinación, la brisa acariciaba mi piel, hasta sentí algún escalofrío, pero en ese momento era tu abrazo el que me confortaba, la brisa me hablaba al oído y  lo hacía de forma suave y fresca, no podía continuar el camino sola, no quería hacerlo sola era para los dos y tenía que compartirlo, tenía que recorrer su cuerpo con mi mirada, con mis manos, con mi largo abrazo, que mi voz fuese igualmente una suave brisa que le hiciese sentir ese escalofrío, quería que mis ojos verde oscuro se perdieran en su mirada, necesitaba y quería que sintiese todo aquello que nadie antes le había hecho sentir, trataba de llegar juntos al final del camino y que esa hoguera no se apagara de momento, quería ese fuego encendido y lo quería para mi, necesitaba su calor, notar su piel con la mía, su respiración, le quería dar lo mejor de mi, que me hiciese sentir lo mismo aunque el ya lo hacía, una tormenta se acercaba pero no estoy segura que fuese una tormenta o que fuésemos nosotros la propia tormenta, todo puede ser …

 Creo que el humo de la hoguera me ha hecho perder el sentido, pero no me importa pues merece la pena perder el sentido, perder la noción del tiempo, del espacio ahora solo pienso en que quiero perderme pero no contigo en esa montaña de curvas e inclinaciones.. Despierto de mi locura, aunque en realidad no se si antes estaba despierta o dormida o las dos cosas a la vez, la hoguera ya no está, el fuego consumió todas las cartas, ahora solo me queda tu recuerdo y espero que el tiempo lo haga consumir como esa hoguera, digo que espero, pero esa espera me parece infinita, solo buscaba saber si estabas al otro lado, no quería nada más, pues lo nuestro fue todo un engaño, una mentira, en ocasiones pienso que solo se trata de una ilusión, que nada ocurrió que todo fue por culpa de ese humo, quiero de nuevo aprender a soñar y ya no deseo que estés tu, quiero de nuevo subir a esa montaña y tocar el cielo y sentir como las nubes y la brisa me acarician ya no quiero tenerte a mi lado, no quiero esos ojos castaños, quiero otros. De nuevo el humo se apodera de mi y presiento que todo se acaba, que locura y que alegría por fin puedo decir a todos, que se terminó, oigo el ruido de un motor y no es mi coche, el mío se quedó allí en la cuneta, alguien viene lo presiento… llama a mi puerta y aunque temerosa no puedo dejarle al otro lado, es el momento de dejar entreabierta la puerta, no quiero dejar la puerta cerrada siempre, ya me cansé de esperar… de esperar algo que no se si es real o fantasía. Esta vez no dejaré que se escape el tren, seré puntual, ahora solo necesito saber que hay alguien ahí y desea lo mismo que yo, que me bajaré en esa última estación, …que estará para subir allí, a esa montaña, a lo más alto, juntos…

 

Rakel.                             

 y veras que tú  puedes volar,

y que tu cuerpo es el viento,

porque hoy tú vas a sonreír,

hoy te toca ser feliz.” .

Mago de Oz.